نگو از گل ، نگو از یخ
که در پاییزم
نگاهم کن ، نگاهم کن
چه دردانگیزم
با من نه گل نه باران
نه آسمان ، نه پرواز
گل مرده ی آوار برگم
پاییزی ام ، هم فصل مرگم
اگر در شب ، اگر در باد
اگر در اشک می رویم
کدامین گل ؟ کدامین باغ ؟
من از پاییز می گویم
اگر ماهم ، اگر خورشید
اگر هم بغض باران
همه عشقم ، همه بخشش
از اینجا تا بهاران
.... | شنبه بیست و پنجم خرداد 1387 | 9:54
تن خسته و غریب
تنها و در به در
با حسرت پناه
با وحـــشـــت ســـفــــــر...
امان از روز بی روزن ! | سه شنبه بیست و یکم خرداد 1387 | 21:6
شاید خبر تازه ای نباشد خبر اعدام یک زندانی اگر بدانیم متهم یک ایرانی است. صبح امروز ( سه شنبه بیست و یکم خرداد ۱۳۸۷ ) محمد حسن زاده در زندان مرکزی سنندج شاهد آخرین طلوع خورشید بود . سیستم قضایی کشورمان اگرچه همواره اصرار بر قصاص متهمینی از این دست را دارد اما در سالهای اخیر با توجه به موج اعتراضات در خصوص اعدام نوجوانان زیر ۱۸ سال دست کم اجرای حکم را تا رسیدن متهم به سن قانونی متوقف می کرد . در چنین شرایطی اعدام نوجوانی ۱۷ ساله نشان از سرسختی دستگاه قضایی در اجرای احکام صادره دارد و شاید هم به نوعی تحقیر فعالین حقوق بشر در مهد حقوق بشر !
ايران بعنوان دولت متعهد به پيمان حقوق کودک (سي آر سي) و ميثاق بين المللي حقوق سياسي و مدني (آي سي سي پي آر) تعهد کرده است که مجرمان نوجوان يعني کساني که در هنگام ارتکاب جرم زير 18 سال بودند، اعدام نکند. با اینحال زندگی محمد در شرایطی به پایان رسید که او نه تنها در زمان وقوع جرم بلکه در زمان اجرای حکم به سن ۱۸ سالگی نرسیده بود . محمد حسن زاده متولد ۱۳۷۰ است و در زمان وقوع جرم کودکی ۱۵ ساله بوده است...
********************************************************
همکنون سه نوجوان دیگر به نامهای بهنود شجاعي، سعيد جزي و محمد فدايي جهت اجرای حکم در قرنطینه به سر می برند . قرار است این حکم فردا ۲۲ خرداد در زندان اوین اجرا شود.این در حالی ست که محمد مصطفایی وکیل مدافع دو تن از این کودکان مدعی ست : "طبق بند ح ماده 7 آيين نامه نحوه اجراي احکام قصاص، مجري اجراي حکم مي بايست 48 ساعت پيش از اجراي حکم، مراتب را به وکيل محکوم، اعلام کند تا وي بتواند در جلسه اجراي حکم حضور داشته باشد. در حالي که زمان اجراي حکم، به من ابلاغ نشده و من از طرق ديگري آگاه به فرستادن موکلانم به انفرادي شده ام."
هرچند بحث در مورد اصل حکم اعدام و موضوع قصاص در شرایطی که مشخص است متهم انگیزه ای برای قتل نداشته و نیز وجود نواقص متعدد در پرونده محکومان به اعدام مفصل است اما نکته ای که بیش از هر چیز دیگر آزار دهنده است عدم پایبندی سیستم قضایی کشورمان به پیمانی ست که پذیرفته و جالب آنکه برخلاف موارد مشابه این تعهد از سوی شورای نگهبان مورد ایراد واقع نشده .... خدا نکند سحرگاه فردا غروب نوجوانی دیگر باشد.
**************************************************************
اسامی تعدادی ازمحکومین به اعدام که درزمان ارتکاب جرم زیر ۱۸سال داشته اند :
محمد رضا حدادي ، رضا علي نژاد ، بهنام زارع ، محمد جاهدي ، امير امرالهي ، رحيم احمدي ، علي مهين ترابي ، سعيد جرئي ، حسين حقي ، رضا پاداشي ، حسين ترنج ، صفر انگويي ، دلارا دارابي ، مهيار حقگو ، رضا حجازي ، ايمان هاشمي ، احمد مرتضويان ، حجت حيدري ، بهنود شجاعي ، صابر شربتي ، حسين آزادي ، محمد احمدي ، محمد رسولي ، وحيد لطيفي ، نبوت بابايي ، مهدي رياحي ، ايمان شيرواني و ...
نامه محمد فدایی ، نوجوان محکوم به اعدام را اینجا بخوانید.
پچ پچ و نجوا قدغن! | شنبه یازدهم خرداد 1387 | 1:44
نزدیک به چهار سال پیش وزیر وقت ارتباطات و فناوری اطلاعات با حضور نمایندگان شرکتهای ارائه دهنده اینترنت پر سرعت اولین پورت ADSL را در هتل بين المللي تهران راه اندازي كرد و ضمن اعلام آمادگي جهت هرگونه همكاري با شركتهاي PAP تاكيد كرد شركت مخابرات هرگز قصد ورود به اين بازار و رقابت با بخش خصوصي را ندارد....
اينها البته حرفهاي ديروز است با تمام ويژگيهاي ديروز ، امروز اما سليماني سياستهاي دولت نهم را اجرا مي كند : " به شرکت مخابرات ايران ماموريت داده شده فعاليتش را در عرصه اينترنت پرسرعت گسترده تر کند و ستادي نيز براي توسعه پورتهاي پرسرعت تشکيل دادهايم. "
بگذريم . حكايت خصوصي سازي و بازيهاي پشت پرده حرف تازه اي نيست اما آنچه سبب نگارش اين چند خط شد درد ديگريست :
اين روزها تكرار اعتراضات به بازداشت نويسندگان ، توقيف روزنامه ها و مسدود كردن سايتها و وبلاگهاي اينترنتي رمق همه را گرفته و در اين آشفته بازار اسباب سانسور بزرگ فراهم مي شود .چند روز پيش محمد سليماني ( وزير ارتباطات و فناوري اطلاعات ) در گفتگو با يك خبرگزاري داخلي به راحتي سياستهاي دولت را در رابطه با اينترنت پر سرعت تشريح كرده است :
"پهناي باند 128 كيلو بايت اكنون براي بسياري از سازمانها بدون مشتري است و اين ميزان را شركتها حتي نميتوانند به مشتريان عرضه كنند. .... پهناي باند 56 كيلوبايت براي مصارف و كاربران اينترنتي خانگي و دانشگاهها حتي براي دانلود كتابهاي 500 صفحهاي مناسب است"
بدون شك آقاي وزير به خوبي مشكلات دسترسي به اينترنت با سرويس Dial Up يا سرويسهاي ۵۶ كيلو بيتي را مي شناسد و بي خبر هم نيست كه امروز در دنيا صحبت از دسترسي به اينترنت با سرعت چند گيگا بايت مي شود و اين را هم مي داند كه ايران دارنده پايين ترين سرعت اينترنت در خاور ميانه است.
پرسش اينست كه وقتي بالاترين مقام يك وزارتخانه شرايط فعلي را مناسب مي بيند ( حتي براي دانشگاه ها ) اين همه دست و پا زدن براي تصاحب اينترنت پر سرعت از سوي مخابرات چه معنايي دارد ؟؟؟
من هنوز روي حرفم هستم : سـانـــســـــور بــزرگ در راه است .
مث پروانه ای در مشت ... | شنبه بیست و یکم اردیبهشت 1387 | 20:59
باید از خــــــــون تو ترسید !
ظلم ظالم ، جور صیاد آشیانم ، داده بر باد....
با شما هستم ای جماعت نجیب آدمکش !، پیش از آنکه حفظ آبرویتان را با نفسی آسوده جشن بگیرید صدای فریاد مرا هم بشنوید. گمان می کنم در محاسباتتان نام مرا از قلم انداخته اید . منم دختر بی چشم و روی امروز ایران که بی اذن شما از خانه بیرون زده و شرافتتان را به لجن می کشد . فکری هم به حال این گیس بریده چشم سفید کنید . منم وارث دردی به وسعت تاریخ با کینه ای هزارساله از قلندر های بی خاصیت زمین . با نفرتی نا تمام از برادران غیورم و دست آخر با عقده ای در گلو از صبوریهای خواهرانم . می دانم که صدایم آزارتان می دهد که یادآور زجرهای مادران این خاک است و می دانم که یادشان جایی به دور از چشمهای یکدیگر چشمتان را تر می کند . صدایم آزارتان می دهد که یادآور خواهر کوچکی ست که یک روز همبازیتان بود. یادآور همسری ست که دوستش داشتید و یا دختری که خوشبختی اش تمام آرزویتان بود . می دانم که زجر می کشید اما سکوت من خیالیست محال که این صدا تازه دارد اوج می گیرد . شاید تا روز برابری راه درازی باشد اما ...
برای من هم چاره ای بیاندیشید که تا زنده ام محال است بگذارم خون فرزانه ها خشک شود.
و زمانی شده است که به غیر از انسان هیچ چیز ارزان نیست! | دوشنبه بیست و ششم فروردین 1387 | 0:38
خبر انفجار شيراز را ساعت ۱۱ ديشب در سايتهاي " فارس " و " عصر ايران "و " الف " خواندم و با كنجكاوي منتظر نحوه ي پخش اين خبر در سيماي رسانه ي ملي !!! ماندم ، تنها بخش خبري ساعت ۱۲ شب از شبكه تهران در انتهاي خبرها و تحت عنوان " خبري كه همينك به دستمان رسيد " وقوع اين انفجار را تائيد كرد و از بيان جزئيات ( جزئيات؟) سر باز زد ... به همين ترتيب تا همكنون اين خبر به عنوان خبري دست دوم در اواسط و يا انتهاي بخشهاي خبري پخش مي شود و جالب آنكه حادثه اي كه دست كم ۱۲ كشته و ۲۵۰ مجروح داشته از ديد مقامات كشوري مي تواند يك "اتفاق ساده" باشد و بس و فراموش نكنيم كه جرياني كه هميشه مي كوشد اتفاقاتي از اين دست را به شبكه هاي خارج از كشور ارتباط دهد و به هر نحو ممكن اينگونه اقدامات را محكوم كند اينبار سعي دارد خبرها را به سمتي هدايت كند در جهت رفع اتهام مبني بر تعمد در اين ماجرا . بگذريم از حكايت مشكوك آن نمايشگاه و يا ارتباط اين حادثه با حوادث كاروانهاي معروف به راهيان نور و يا اخباري به نقل از شبكه هاي خبري داخلي كه اين انفجار را نه تنها غير منتظره نمي دانند بلكه مدعي هستند پيش از حادثه تهديداتي هم در كار بوده ....از اين نكته هم صرف نظر مي كنيم كه همين "اتفاق ساده" اگر در عراق و يا فلسطين روي مي داد خبر اول رسانه ملي !!! مي بود .
از تمام اين حرفها كه بگذريم آزار اين همدردي چندش آور رهايم نميكند...
از سکس و تن_ از زن های خجالتی تا فریدا به قلم الناز انصاری حکایت " جور دیگر دیدن " است ...
چه بی صداست شکستنت! | جمعه نهم فروردین 1387 | 2:19
حدود دو ماه پیش در یک مهمانی صحبت از ترانه های محلی بود و البته بیشتر در مورد کارهای خانم سیما بینا ، در این بین نامی هم از هنرمندی به نام شوشا به گوشم خورد و به واسطه تعریفهای فراوان فامیل از میزان اطلاعات و آداب سخنوری این هنرمند مشتاقانه دنیای مجازی را به امید یافتن نشانه ای تازه از او جستجو کردم و هرچه بیشتر گشتم ، کمتر یافتم تا جایی که گمان بردم تمام آن تعاریف به اقتضای فضای میهمانی و سنت تائید فرمایشات یکدیگر و همان حکایت پیاز داغ است تا اینکه امروز خبری خواندم که بار دیگر به یادم آورد اینجا سرزمین هنرمندانی ست که خانه در خاک دارند . یادم آمد که در این سرزمین همواره هنرمندان می میرند از بس که جان ندارند .یادم آمد که :
زندگي صحنه يكتاي هنرمندي ماست
هر كسي نغمه خود خواند و از صحنه رود
صحنه پيوسته به جاست
خرم آن نغمه كه مردم بسپارند به ياد
و نمی دانم این حافظه تاریخی نغمه ای را به خاطر خواهد سپرد ؟
شوشا درگذشت
روزنامههای گاردین و ایندیپندنت از شمسی عصار خواننده و نویسنده ایرانی که سه روز پیش در اثر ابتلا به سرطان در لندن در گذشت، تجلیل کردند.
خانم عصار که 72 سال داشت و در خارج از ایران با نام شوشا گوپی شناخته میشد، فرزند آیتالله محمد کاظم عصار روحانی ایرانی و استاد فلسفه دانشگاه بود.
او از دوران کودکی، تحت نفوذ پدرش، به سوی ادبیات ایران و تصوف کشیده شد و تا آخر عمر این علاقه را حفظ کرد. شوشا که در تهران در مدرسه فرانسویها درس خوانده بود در 16 سالگی برای ادامه تحصیل به پاریس رفت و از دانشگاه سوربن در رشته ادبیات فرانسه فارغ التحصیل شد.
او در سال 1991 خاطرات دوران تحصیل خود در پاریس را در کتابی به نام "دختری در پاریس" جمع آوری کرد که به نوشته گاردین یکی از بهترین کتابهايی است که اوضاع اجتماعی و فرهنگی پاریس پس از جنگ دوم جهانی را منعکس کرده است.
شوشا که در کنار ادبیات علاقه شدیدی هم به موسیقی محلی ایران داشت، از همان زمان به آهنگسازی و ترانهسرايی به زبانهای فارسی و فرانسوی پرداخت و در مدت کوتاهی یک خواننده حرفهای شد.
شوشا به عنوان خواننده ترانه های محلی گیلکی، لری و سایر گویش های ایرانی ترانه های بسیاری را خواند و منتشر کرده است که این آثار هم در ایران و هم در سطح جهان شناخته شده است.
مهم ترین ترانه های محلی که توسط وی خوانده شده است، ترانه های "دم گل"،"روز جمعه"،"عزیز بشین کنارم"،"گل گندم"،"دختر شیرازی"،"لیلی بوانه"،"شیربگوسه تا" است. از سال 1971 تا کنون ده آلبوم موسیقی محلی توسط وی وارد بازار شده است.
او در سال 1961 با نیکولا گوپی کارشناس آثار هنری ازدواج کرد و زندگی در لندن را آغاز کرد که شروعی در خوانندگی او به زبان انگلیسی بود و پس از جدا شدن از همسرش در سال 1976 به نویسندگی روی آورد.
شوشا پیش از نوشتن دختری در پاریس، خاطرات دوران کودکی خود در ایران را به زبان انگلیسی نوشت که در سال 1988 منتشر شد و مورد استقبال زیادی قرار گرفت.
روزنامه ایندیپندنت در باره شوشا مینویسد این زن روشنفکر ایرانی تا پایان عمر با اسلام تندرو مخالف بود و اسلام را دین عشق و محبت میدانست.
پاچه لیلی با صدای زنده یاد شـوشا
نکن اینقدر ناز با صدای زنده یاد شوشا
کوچکتر از آنم که از او بگویم
فریدون آدمیت هم به تاریخ پیوست .... همین!
خطبه ی نـوروزی | چهارشنبه بیست و نهم اسفند 1386 | 13:11
شگفتا ! نخستین شب فروردین
بزاد از پسین روز اسفندماه
حریق شفق ، ققنس سال را
ز نو ، زاد در خرمن شامگاه
ازین شب که بوی زمستان در اوست
نیاید بهاران نو ، باورم
الا ای درختان تاریک شب
من از روح باران پریشانترم
شما لرزه های تن خویش را
فرو می تکانید در هم هنوز
من اما ، ز سوز زمستان دل
نیفشرده ام دیده بر هم هنوز
الا ای درختان تاریک شب
شما در نخستین دم کائنات
زمین را به زیر قدم داشتید
زمینی چو پایان شطرنج ، مات
شما چون سپاهی به هنگام فتح
به هر گام ، بیرق برافراشتید
ولی چون به گوش آمد آوای "ایست"
همه ، پای خود در زمین کاشتید
چو در پیش تقدیر زانو زدید
شما را جهان دست یاری گرفت
شما چاره را در سکون یافتید
مرا دل ، ره بیقراری گرفت
شما را سکون گر دل آسوده کرد
مرا بی قراری ، مرادی نداد
زمین چون مرا مست خورشید دید
به نامردی ام بند برپا نهاد
هم کنون شما در پسین روز سال
من اندر نخستین شب فروردین
درختیم ، اما ، یکی بی بهار
یکی ، گل برآورده از آستین
بگویید تا صبح اردیبهشت
براید ز آفاق تاریک من
مگر برکشد غنچه ی آفتاب
سر از شاخساران باریک من
ناگهان چه زود دیر می شود | شنبه هجدهم اسفند 1386 | 14:2
مرد این بار گران نیست دل مسکینم !
چهل و سه روز گذشت و من هنوز باور نمی کنم این رنگ سیاه را که بر در و دیوار خانه خودنمایی می کند . باور نمی کنم که یکبار دیگر در نبود عزیزترین حامی خود می نویسم و دریغ که اینبار صدایی همنوای ناله هایم نیست . حالا معنای تنهایی را خوب می دانم ، معنای فاجعه را خوب می دانم ، مصیبت را می شناسم و صبر را می آموزم اما کسی برای من عدالت را معنا کند...
همه جاي زندگي حـــكـــــم است | پنجشنبه بیست و نهم آذر 1386 | 17:47
روزهایی بود که با شنیدن هر خبر تازه وسوسه نوشتن به سراغم می آمد. حاصل این اشتیاق اگرچه با یک قلم ناتوان هربار چیزی میشد جز آنکه می باید ، دست کم گمان "بودن" را در من زنده می کرد که اگر فریاد نبود اما حرمت صدا را پاس می داشت. اکنون اما دیگر انگیزه ای به نوشتن ندارم ، حوصله ای هم نمانده تا انتظار روزهای بدون بند ، روزهای برابری ، روزهای خوب با هم بودن را زمزمه کنم.حالا اگرچه دلم هنوز همان است که بود اما دستم به نوشتن نمی رود . فشار کاری ماه های آخر سال و سفر های گاه و بیگاه هم نمی تواند بهانه خوبی باشد چرا که روزانه بیشتر از ۳ ساعت را به خواندن وبلاگهای دیگر می گذرانم .هرچه که هست حس خوبی ندارم... ( بدتر آنکه بعضی از دوستان قدیمی را هم گرفتار همین درد می بینم )
امشب قرار است خواهرم CD حكم را برايم بفرستد. حدود سه سال پيش هشت بار اين فيلم را بر پرده سينما ديدم و حالا اشتياق مرتبه نهم تمام وجودم را گرفته . خوب مي دانم تا فردا كه فيلم را ببينم هزار بار صحنه هايش را مرور خواهم كرد . اين را هم مي دانم كه هرگز منتقد منصفي براي فيلمهاي استاد كيميايي نخواهم بود چرا كه من از همان دسته اي هستم كه معروف است اگر كيميايي برفك هم بسازد براي ديدنش به سينما مي روم. دنبال بهانه اي مي گشتم براي نوشتن و ...
حكم من در راه است.
